Portugal 2008


post@gerbenarts.nl



Winterswijk-Ratum 05-09-2009


Zaterdag 5 september 2009 zijn we met een groepje naar de Ratummijn bij Winterswijk gegaan, om aldaar mineralen te gaan zoeken. De aanleiding van de tocht was om mijn vrienden wat meer van mijn hobby te laten zien. Ruud B, Timo B, en Tom de B. en Ruud S. gingen mee. Timo is ook mineralenverslaafd, hij is het neefje van Joyce, zijn vader Ruud B. ging mee voor begeleiding van zijn zoon.

De avond ervoor zijn we naar de Dragonder geweest, daar werd het 25 jarige huwelijk van de kroegeigenaren gevierd. Het bier koste 1 euro dus dronken we weer meer dan goed voor ons was om de volgende ochtend fit mijn hobby te gaan uit oefenen. Ruud S. had vrijdagavond geen zin meer om de volgende ochtend mee te gaan, vooral niet toen hij hoorde dat het ook zou gaan regenen. Samen met Tom hebben we hem toch zover gekregen om toch mee te gaan.


Zaterdagochtend had ik gelukkig al mijn spullen in de auto liggen. Nadat ik met mijn brakke kop was opgestaan ben ik Tom en Ruud gaan ophalen. We gingen vervolgens naar de Familie Beelen om aldaar te verzamelen. Na een kop koffie voor Ruud S. en Tom gingen we de wagens in. Ruud en zijn zoon in een auto en Gerben, Tom en Ruud in de andere auto, dit omdat Timo en zijn vader waarschijnlijk niet zo lang zouden blijven als wij. Eenmaal in de auto hebben we anderhalf uur moeten rijden voordat we bij de Ratummijn bij Winterswijk waren. We parkeerden de auto’s in de berm bij de andere auto’s om vervolgens nog een modderige tocht naar de mijn te maken. Toen onze ogen op de mijn vielen, verbaasden we ons van de grote van de groeve. Eenmaal bij de mijn aangekomen moesten we een keuze maken, gaan we linksom of gelijk rechts naar beneden. De keuze die we maakten was van de ene kant een grote fout en van de andere kant een hele ervaring. We gingen dus linksom, door de modder met pijn en moeite maar dan heb je wel gelijk de hele mijn gezien. De modder was echt een heel, want die bleef als cement aan de wielen van mijn o zo handige steekfiets (steekwagentje) plakken, waardoor die niet meer rolde maar getrokken moest worden met slippende bandjes.


Uiteindelijk kwamen we rond 11:00 bij de laag die we zochten, volgens internetgegevens moesten we net onder de rode laag zoeken. Eerst maar een boterhammetje gegeten en toen aan de slag. Van links naar rechts, Timo, Ruud B, Gerben, Tom en Ruud S. Wanneer je Ruud riep of iets tegen hem zei, keken beide Ruudjes op en zeiden beiden iets, nogal verwarrend, maar dat maakte het weer een stuk gezelliger. Iedereen ging actief te werk, maar zonder veel resultaat. Er werden een aantal kleine geodes gevonden van nog geen centimeter breed. Het was apart weer, of de zon scheen of het regende, maar gelukkig niet lang. Op een gegeven moment had ik mijn helm afgedaan, omdat die telkens scheef ging zitten en het nogal begon te zweten. Komt er een man aan (waarschijnlijk een van de leden van de mijn) Meneer, Meneer wilt u uw helm op doen. Toen was het gedaan met het werk voor Tom, hij lag constant in een deuk, lachkick en vooral gedemotiveerd om verder te zoeken. Later kwam er nog een vrouw die dacht dat Tom de opzichter hier was, hahaha. Na ongeveer 2 uurtjes zoeken, besloten we om naar een hoger gelegen punt in de mijn te gaan. Ik had met iemand gepraat die bekend was in de mijn en die zei dat je een aantal lagen hoger pyriet kunt vinden. Timo ging dus op onderzoek uit en kwam al vrij direct terug met zijn eerste vondst. Inpakken en weg wezen op deze teleurstellend laag waar je geluk moet hebben om iets leuks te vinden.


Bij de pyrietzone was het nogal druk, daar werd volop gevonden, en de vondsten van anderen logen er niet om. Met volle moed gingen we aan de slag en Ruud S. vond al snel een pyrietader en haalde de ene na de andere leuke stukken eruit. Al snel vond iedereen zijn stukken. Tom zag het niet meer zitten en gaf het op. Hij heeft de rest van de dag zitten niksen op een steen of ergens bij ons in de buurt. De mensen die Tom kennen weten dat hij normaliter niet stil kan zitten. Een ding was zeker, de man met hamer was langs gekomen bij hem, en die waren er genoeg in de mijn, mannen met hamers, vrouwen en kinderen trouwens ook. Ruud B. en Timo gingen inderdaad eerder naar huis, Timo wilde graag blijven, maar zijn vader wilde al langer gaan. Helaas voor Timo werd zijn avontuur vroegtijdig in de mijn beëindigd. Ruud S. en ik gingen verder door met hakken. Op een gegeven moment sloeg Tom met de koevoet bij Ruud S. op zijn helm, iets te hard. Dit deed nogal pijn vond Ruud en hij aarzelde eerst op hij zou gaan slaan met de voorhamer maar verkocht Tom toch maar een flinke trap en de belofte dat hij de komende 2 weken boos zou blijven op zijn kleine irritante neefje.


Na alles ingepakt te hebben keken we nog even rond bij de fossielenjagers. Hier hebben we ook nog een kwartiertje gezocht naar iets waarvan we niet wisten waarnaar we zochten. We besloten om met onze modderspullen maar naar de auto te gaan. Ik zocht nog een mooie stenen plaat uit om mee te nemen. Op weg naar de auto kwamen we nog een gids tegen met een groepje gewillige 30 jarige vrouwtjes die nog hun mooi zondagse kleertjes en laarsjes aan hadden. Commentaar kon niet uitblijven dus ik zei tegen die vrouwtjes: “Wat een mooie laarzen!” Waarop onze GVR antwoorde, maar niet voor lang, MUAHAHHAHAHHAA.

Bij de auto aangekomen moesten we ook nog alles zo goed als het kon schoon maken, want we konden de spullen die vol modder zaten niet zo in de auto leggen. Kleren uit en voor mij schone aan en we konden weer naar huis rijden. TomTom leidde ons via de kleinste en wazigste weggetjes naar huis toe. Om 18:00 kwamen we eindelijk aan bij ons thuis, waar een flinke pan met nasi klaar stond voor de lapidaristen die uitgehonderd waren. Naar mijn inziens een geslaagde dag, doen we vaker.

klik hier voor de foto's.